Küreselleşmenin ve Teknik Gelişmelerin Etkisiyle Yasa Yapımında Milletvekillerine Sağlanan Desteklerin Önemi

Mehmet Kabasakal
533

Öz


 

 

Özet

 

 

Bu yazı, parlamentonun verimliliğini artırma konusunu Türkiye örneğinde ele almakta, kapsamlı bir literatür taramasıyla teorik çerçeveyi ortaya koymakta, dünyadaki ve Türkiye’deki mevcut uygulamaları değerlendirerek ve milletvekillerine siyasi danışmanlık yapmış uzmanların görüşlerinden de yararlanarak, TBMM’nde bilgiye dayalı politika üretimi, uzmanlaşma ve işbölümünün artırılması, destek hizmetlerinin geliştirilmesi üzerine öneriler sunmaktadır.

 

 

Abstract

This paper is based on an extensive literature work, evaluating the worldwide examples including Turkey, examines the effectiveness and efficiency of the Turkish Parliament. To increase the effectiveness and efficiency of the Turkish Parliament, the paper also includes some proposals related with specialized committees and technical support of the political advisors and political training in political parties by benefiting from the ideas and experiences of former political advisors. 

 


Referanslar


KAYNAKÇA

Altan, C. (2008). Türkiye’de 1950-60 Dönemi Milletvekillerinin Sosyolojik Özellikleri, Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, (22), Aralık 2008.

Blondel, J. (1973). Comparative Legislatures, New Jersey: Prentice–Hall Inc.

Blondel, J. ve Cotta M. (1996). Party and Government, An Inquiry into the Relationship between Governments and Supporting Parties in Liberal Democracies, London: Macmillan Press Ltd.

Bowler, S., Farrell, D.M. ve Katz, R.S. (1999). Party Cohesion, Party Discipline, and Parliaments, Editörler: S. Bowler, D. Farrell ve R. Katz, Party Discipline and Parliamentary Government, Columbus: Ohio State University Press.

Bryce, J. (1990). “The Decline of Legislatures” (1921), yeniden Basım, Philip Norton (Ed.), Legislatures, (pp.47-56), New York: Oxford University Press.

Christensen, T., Laegreid, P. ve Roness, P. G. (2002). Increasing Parliamentary Control of the Executive? New Instruments and Emerging Effects, Journal of Legislative Studies, 8 (1), 37-62.

Crick. B. (1990). The Reform of Parliament, (1964), yeniden basım, Editör: Philip Norton, Legislatures (pp. 275-285). New York: Oxford University Press.

Çelebi, I. (2012). Türkiye’nin Dönüşüm Yılları, Yeniden Öğrenme Zamanı, İstanbul: Alfa Basım Yayım Dağıtım San. Ve Tic. Ltd. Şti.

Elgie, R. ve Stapleton, J. (2006). Testing the Decline of Parliament Thesis: Ireland, 1923-2002, Political Studies, 54, 465-485.

Epstein, D. ve O’halloran, S. (1999). Delegating Powers, A Transaction Cost Politics Approach to Policy Making under Separate Powers, Cambridge: Cambridge University Press.

Farrell, David M. (1997). Comparing Electoral Systems, Prentice Hall / Harvester Wheatsheaf, London.

Frey, F. W. (1965). The Turkish Political Elite, Cambridge, Mass.: MIT Press.

Gallagher, M., Laver, M. ve Mair, P. (2001). Representative Government in Modern Europe, Institutions, Parties, and Governments, 3.Baskı, New York: Mc Graw Hill.

Gençkaya, Ö. F. (2000). Türkiye’de Parlamento Reformu: Tarihsel Bir Değerlendirme, Editör: İ. Turan, TBMM’nin Etkinliği (pp.31-62). TESEV Yayınları 14, İstanbul: Acar Matbaacılık.,

Halligan, J. (2008). Parliamentary Committee Roles in Facilitating Public Policy at the Commonwealth Level, Australasian Parliamentary Review, Spring 2008, 23 (2) 135-156.

Haynes, J. (2005). Comparative Politics in a Globalizing World, Cambridge: Polity Press.

Johnson, J. K. (2005). The Role of Parliament in Government, Washington: World Bank Institute, 23p.

Kabasakal, M. (1991). Türkiye’de Siyasal Parti Örgütlenmesi, 1908-1960, İstanbul: Tekin Yayınevi.

Kabasakal, M. (2011). Bilsay Kuruç’u Tanımak, Editörler: S. Şahinkaya ve N. İ. Ertuğrul, Bilsay Kuruç’a Armağan (pp.37-41). Ankara: Mülkiyeliler Birliği Yayın No. 2011/2.

Kabasakal, M. (2014). Factors influencing intra-party democracy and membership rights: The case of Turkey, Party Politics, 20 (5) 700-711.

Kalaycıoğlu, E. (2002). Elections and Governance, Editörler: S. Sayarı ve Y. Esmer, Politics, Parties and Elections in Turkey (pp. 55-71) London: Lynne Rienner Publishers.

Kamran, İ. (2004). Devlet İdaresi, 7. Baskı, İstanbul: Timaş Yayınları.

Keyman, E. F. ve Öniş, Z. (2007). The Turkish Politics, Global dynamics and Domestic Transformations, İstanbul: İstanbul Bilgi University Press.

Kocaoğlu, E. (2002). .Acemi Milletvekilinin Ankara Anıları, İyiadam Yayınları. (Basıldığı yer belirtilmemiştir).

Laver, M. ve Shepsle, K. A. (1994). Cabinet Ministers and Government Formation in Parliamentary Democracies, Cabinet Ministers and Parliamentary Government, Cambridge: Cambridge University Press,

Loewenberg, G. (1971). The Role of Parliaments in Modern Political Systems, Editör: Gerhard Loewenberg, Modern Parliaments: Change or Decline (pp.1-20) Chicago: Aldine, Atherton Inc.

Loewenberg, G. ve Patterson, S. C. (1988). Comparing Legislatures, New York: University Press of America Inc.

Mezey, M. (1979). Comparative Legislatures, Durham, NC: Duke University Press.

National Democratic Institute for International Affairs, Legislative Research Series, Paper # 2, Committees in Legislatures, Washington: NDI, 1996, 1-23.

Norton, P. (1998). Introduction: The Institution of Parliaments, Editör: P. Norton, Parliaments and Governments in Western Europe (pp.5-13). London: Frank Cass.

Powell, G. Bingham Jr. (1982). Contemporary Democracies, Participation, Stability and Violence, Cambridge: Harvard University Press.

Raunio, T. R. ve Wiberg, M. (2008). The Eduskunta and the Parliamentarisation of Finnish Politics:

Formally Stronger, Politically Still Weak?, West European Politics, 31 (3), 581-599.

Sayarı, S. ve Hasanov, A. (2008), “ The 2007 Elections and Parliamentary Elites in Turkey: The Emergence of a New Political Class?” Turkish Studies, 9 (2), 345-361.

Shaw, M. (1990). “Committee in Legislatures” (1979), yeniden basım, Editör: Philip Norton, Legislatures (pp.237-268). New York: Oxford University Press.

Shaw, M. (1998). “Parliamentary Committees: A Global Perspective,” The Journal of Legislative Studies, 4:1, 225-251.

Smith, J. A. (1991). The Idea Brokers, Think Tanks and The Rise of The New Policy Elite, New York: The Free Press.

Strom, K. (1998). “Parliamentary Committees in European Democracies,” The Journal of Legislative Studies, 4:1, 21-59.

TBMM Albümü (2011). 2. Basım, Ankara: Basın Yayın ve Halkla İlişkiler Başkanlığı Basımevi.

TBMM (2010). The Administrative Capacity of the Turkish Grand National Assembly, SIGMA Peer Review Report, August 2010.

Tekin, Y. ve Çiftçi, S. (2007). 1877’den Günümüze Türkiye’de Parlamento, 22. Dönem TBMM’de Parlamento ve Parlamenter Rol Algısı, Ankara: Siyasal Kitabevi.

Turan, İ. (1997). The Turkish Legislature: From Symbolic to Substantive Representation, Editörler: Gary W. Coperland ve Samuel C. Patterson, Parliament in the Modern World, Changing Institutions, Ann Arbor: The University of Michigan Press.

Turan, İ. (2000). TBMM’nin Etkinliği, TESEV Yayınları 14, İstanbul: Acar Matbaacılık.

Yıldız, M. (2007). Türkiye’de Yasama İşlevi Açısından Milletvekili Danışmanlığı, Yasama Dergisi (4) (Ocak-Şubat –Mart 2007), 100-114.

Yücekök, A. N. (1983). Siyaset Sosyolojisi Açısından Türkiye’de Parlamentonun Evrimi, Ankara: A.Ü. Siyasal Bilgiler Fakültesi Yayınları: 533.