KLÂSİK TÜRK EDEBİYATINDA MİZAH: HARNÂME-ŞİKÂYETNÂME ÖRNEĞİ

KADRİYE YILMAZ
1.568 513

Öz


Bu makalede Türk edebiyatının iki büyük mizah şahaseri olan Şeyhî’nin Harnâme’si ile Fuzûlî’nin Şikâyetnâme’sini karşılaştırarak Klâsik Türk Edebiyatında mizahın hangi temel unsurlar üzerine bina edildiği meselesi üzerinde duracağız.

Bilindiği gibi bu iki eserden birincisi mesnevi, ikincisi mektup formundadır. Birbirinden iki farklı formda mizah bakımından iki ayrı şaheser yaratabildiğine göre mizahta dış formun çok fazla bir önemi olmasa gerek. Öyleyse mizahı sağlayan ne? İki eserin karşılaştırılmasında bu sorunun cevabı aranacaktır.


Tam metin:

PDF

Referanslar


AKALIN, Şükrü Halûk vd. (2005), Türkçe Sözlük, 10. Baskı, Türk Dili Kurumu Yayınları, Ankara.

İNALCIK, Halil. (2010), Has-bağçede ‘Ayş u Tarab Nedîmler Şâîrler Mutrîbler, Türkiye İş Bankası Yayınları, İstanbul.

KARAHAN, Abdülkadir. (1948), Fuzûlî’nin Mektupları, İbrahim Horoz Basımevi, İstanbul.

KRIKMANN, Arvo (2005). “Contemporary Linguistic Theories of Humour” - ISFNR-i 14. kongress "Folk Narrative Theories and Contemporary Practices" Tartus 30.07.2005 https://www.folklore.ee/folklore/vol33/kriku.pdf

ÖZÜNLÜ, Ünsal. (1999), Gülmecenin Dilleri, Doruk Yayınları, Ankara.

TİMURTAŞ, Faruk Kadri. (1981), Şeyhî’nin Harnâme’si, Edebiyat Fakültesi Basımevi, İstanbul.

USTA, Çiğdem. (2005), Mizah Dilinin Gizemi, Akçağ Yayınları, Ankara.