Kültürel Boyutların Örgütsel Sessizliğe Etkisi Üzerine Bir Araştırma

Ali ACARAY, Neslihan ŞEVİK
3.623 580

Öz


Bu çalışmada, kültürel boyutlardan güç mesafesi ve toplulukçuluk ile örgütsel sessizliğin boyutları arasındaki ilişkilerin incelenmesi amaçlanmıştır. Uluslararası ölçekli bir firmanın sadece İstanbul merkezdeki 900 çalışanından 462’si araştırmanın örneklemini oluşturmaktadır. Veriler anket soru formu yoluyla toplanmıştır. Hipotezleri test etmede regresyon analizlerinden yararlanılmıştır. Araştırma sonuçları, güç mesafesinin kabullenici (β= .413, p< .05) ve korunma amaçlı (β= .363, p< .05) sessizliği artırdığını, fakat koruma amaçlı sessizlik üzerinde herhangi bir etkide bulunmadığını göstermektedir. Araştırma sonuçları, aynı zamanda, toplulukçuluğun kabullenici (β= -.116, p< .05) ve korunma amaçlı (β= -.125, p< .05) sessizliği azalttığını, fakat koruma amaçlı (β= .134, p< .05) sessizliği artırdığını ortaya koymuştur.


Tam metin:

PDF


Referanslar


Acaray, A. (2014), “Örgüt Kültürü, Örgütsel Sessizlik ve İşten Ayrılma Niyeti Arasındaki İlişkilerin İncelenmesi”, Basılmamış Doktora Tezi, Kocaeli Üniversitesi.

Arindell, W.A. (2003), “Culture’s Consequences: Comparing Values, Behaviours, Institutions Across Nations”, Behaviour Research and Therapy, 40(7).

Bakan, İ., Büyükbeşe, T., ve Bedestenci, Ç. (2004), Örgüt Sırlarının Çözümünde Örgüt Kültürü, İstanbul: Alfa Akademi Basım Yayım Dağıtım Ltd. Şti.

Blau, P. (1964), Exchange and Power in Social Life, New York: Jossey-Bass.

Cameron, K.S. and Quinn, R.E. (1999), Diagnosing and Changing Organizational Culture: Based on the Competing Values Framework, Upper Saddle River, NJ: Prentice Hall Series in Organizational Development.

Çakıcı, A. (2008), “Örgütlerde Sessizlik Tercihi ve Sessizlik Türleri”, İş ve Özel Yaşama Psikolojik Bakışlar: Ed. Tarık Solmuş. İstanbul: Epsilon Yayınları, 85-109.

Çakıcı, A. (2010), Örgütlerde İşgören Sessizliği: Neden Sessiz Kalmayı Tercih Ediyoruz?, Ankara: Detay Yayıncılık.

Chen, C. C, Meindl, J. R., and Hui, H. (1998), “Deciding on Equity or Parity: A Test of Situational, Cultural, and Individual Factors”, J Organ Behaviour, 19, 115–129.

Demir, M. (2010), “Algılanan Adalette Örgütsel Sessizlik Davranışının Kariyer Beklentisine Etkisi”, 11. Ulusal Turizm Kongresi Bildiri Kitabı, Kuşadası, 577-589.

Detert, J. R. and Ethan, R.B. (2007), “Leadership Behavior and Employee Voice: Is The Door Really Open?”, Academy of Management Journal, 50(4), 869-884.

Doğan, B. (2007), Örgüt Kültürü, İstanbul: Beta Yayınevi, 1. Basım.

Düren, Z. (2007), “Kültürlerarası Yönetimde Koalisyon Gereği ve Sinerjik Yaklaşımlar”, İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi, Mart, 3(6), 85-107.

Dyne, V.L., Ang S. and Botero, I.C. (2003), “Conceptualizing Employee Silence and Employee Voice as Multidimensional Constructs”, Journal of Management Studies 40(6),1359-1392.

Erkenekli, M. (2013), “Toplumsal Kültür”, Örgütsel Davranış, Editörler: Ünsal Sığrı ve Sait Gürbüz, Beta Basım, İstanbul.

Gürbüz, S. ve Bingöl, D. (2007), “Çeşitli Örgüt Yöneticilerinin Güç Mesafesi, Belirsizlikten Kaçınma, Eril-Dişil ve Bireyci- Toplulukçu Kültür Boyutlarına Yönelik Eğilimleri Üzerine Görgül Bir Araştırma”, Savunma Bilimleri Dergisi, 6(2), 68-87.

Hofstede, G. (1984), Culture’s Consequences: International Differences in Work Related Values, (Abriged Edition), Newbury Park: Sage Publications.

Hofstede, G. and Bond, M.H. (1988), “The Confucius Connection: From Cultural Roots to Economic Growth”, Organizational Dynamics, 16(4), 4-21.

Hofstede, G. (1990), “Measuring Organizational Cultures: A Qualitative and Quantitative Study across Twenty Cases”, Organizational Dynamics, 16(4), 286-314.

Huang, X., Vliert, E. V., and Vegt, G.V. (2005), “Breaking The Silence Culture: Stimulation of Participation and Employee Opinion Withholding Cross- Nationally”, Management and Organization Review, 1:3, 459-482.

Karacaoğlu, K. ve Cingöz A. (2009), “İşgören Sessizliğinin Kaynağı Olarak Liderlik Davranışı ve Örgütsel Adalet Algısı”, 17. Ulusal Yönetim ve Organizasyon Kongresi, Osmangazi Üniversitesi, 21-23 Mayıs, Eskişehir, 698-705.

Karakiraz, A. (2012), “Kültürel Boyutlardan Kontrol Odağı, Bireycilik ve Toplulukçuluğun İşgören Sessizliğine Etkisi Üzerine Bir Araştırma”, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Sakarya Üniversitesi, Sakarya.

Kwantes, C. and Boglarsky, C. (2007), “Perceptions of Organizational Culture, Leadership Effectiveness and Personal Effectiveness Across Six Countries”, Journal of International Management, 13(2), 204-230.

Morrison, E. W. and Milliken, F.J. (2000), “Organizational Silence: A Barrier to Change and Development in a Pluralistic World”, Academy of Management Review, 25(4), 706-725.

Morrison, E. W. and Rothman, N.B. (2009), “Silence and The Dynamics of Power”, Voice and Silence in Organizations: Ed: J. Greenberg ve M. S. Edwards, İngiltere: Emerald Group Publishing.

Öğüt, A. (2003), “Küçük ve Orta Ölçekli Sanayi İşletmelerinde Kriz Yönetimi Yaklaşımları: Tekstil Sektörü Örneği”, Selçuk Üniversitesi, SBE Dergisi, 9, 287-304.

Piderit, S. K. and Ashford, S.J. (2003), “Breaking Silence: Tactical Choices Women Managers Make in Speaking up About Gender Equity Issues”, Journal of Management Studies, 40(6), 1477-1502.

Podsakoff, P.M., MacKenzie, S.B., Paine, J. B.,& Bachrach D. G. (2000), “Organizational Citizenship Behaviors: A Critical Review of the Theoretical and Empirical Literature and Suggestions for Future Research”, Journal of Management. 26 (3), 513-563.

Pinder, C. C. and Harlos, K.P. (2001), “Employee Silence: Quiescence and Acquiescence as Response to Perceived Injustice”, Research in Personnel and Human Resources Management, 20, 331-369.

Robbins, S. P. (1989), “Organizational Behaviour Concepts: Contioverrsies and Applications, USA”, Prentice Hall Inc.

Ruppel, C. P. and Harrington, S.J. (2000), “The Relationship of Communication, Ethical Work Climate, and Trust to Commitment and Innovation”, Journal of Business Ethics, 25(4), 313-328.

Sargut, S. (2010), Kültürler Arası Farklılaşma ve Yönetim, Ankara: İmge Kitabevi.

Schein, E. H. (1991), “What is Culture?”, Frost, P. J., Moore, I. F., Louis, M.R., Lunberg, C. C. ve Martin, J. (Ed.) Reframing Organizational Culture, Sage, Newbury Pak, 243-253.

Sözen, C., Yeloğlu, H. O. ve Ateş, F. (2009), “Eşitsizliğe Karşı Sessiz Kalma: Mavi Yakalı Çalışanların Motivasyonu Üzerine Görgül Bir Çalışma”, S.Ü., SBE Dergisi, 22, 395-408.

Şehitoğlu, Y. (2010), “Örgütsel Sessizlik, Örgütsel Vatandaşlık Davranışı ve Algılanan Çalışan Performansı İlişkisi”, Yayınlanmamış Doktora Tezi, GYTE, Kocaeli.

Tangirala, S. and Pangaraj, R. (2008), “Employee Silence on Critical Issues: The Cross Level Effects Procedural Justice Climate”, Personnel Psychology, 61(1), 37-68.

Taşkıran, E. (2010), “Liderlik Tarzının Örgütsel Sessizlik Üzerindeki Etkisinde Örgütsel Adaletin Rolü ve Bir Araştırma”, Yayınlanmamış Doktora Tezi, Marmara Üniversitesi, İstanbul.

Terzi, A. R. (2000), Örgüt Kültürü, Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.

Unutkan, G.A. (1995), İşletmelerin Yönetimi ve Örgüt Kültürü, İstanbul: Türkmen Kitabevi.

Vakola, M. and Bouradas, D. (2005), “Antecedents and Consequences of Organizational Silence: An Empirical Investigation”, Employee Relations, 27(4–5), 441-458.

Yılmaz, C., Alpkan, L. and Ergun, E. (2005), “Cultural Feterminants of Customer- and Learning-Oriented Value Systems and Their Joint Effects on Firm Performance”, Journal of Business Research, 58, 1340 – 1352.




Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 License.