ÖĞRENCİ TAKIMLARI BAŞARI BÖLÜMLERİ TEKNİĞİNİN 7. SINIF “KUVVET VE HAREKET” ÜNİTESİNDE ÖĞRENCİ BAŞARISINA ETKİSİ

Gökhan AKSOY, Fatih GÜRBÜZ
1.548 577

Öz


Bu çalışmanın amacı, 7. sınıf fen ve teknoloji dersi “kuvvet ve hareket” ünitesinin öğretim sürecinde uygulanan iki
yöntemin (öğrenci takımları başarı bölümleri tekniği ve geleneksel öğretim yöntemleri) öğrencilerin akademik başarı
seviyelerindeki değişimi tespit etmektir. Çalışmanın örneklemini, 2010-2011 öğretim yılında Erzurum ili Merkeze bağlı
bir ilköğretim okulunun 7. sınıflarının farklı iki şubesinde öğrenim gören toplam 50 öğrenci oluşturmaktadır.
Araştırmada veri toplama aracı olarak; Akademik Başarı Testi (ABT) kullanılmıştır. Çalışma, 2 farklı grupta
gerçekleştirilmiştir. Bu gruplardan biri öğrenci takımları başarı bölümleri tekniğinin uygulandığı Öğrenci Takımları
Başarı Bölümleri Grubu (ÖTBBG), diğeri ise geleneksel öğretim yöntemlerinin uygulandığı Geleneksel Öğretim Grubu
(GÖG) olarak belirlenmiştir. Verilerin analizi için, tanımlayıcı istatistikler, bağımsız t testi, eşleştirilmiş grup t testi ve
etki boyutları (effect sizes) kullanılmıştır. Sonuç olarak, öğrenci takımları başarı bölümleri tekniğiyle öğrenim gören
öğrencilerin akademik başarılarının, geleneksel öğretim yöntemleriyle öğretim gören öğrencilere göre daha üst düzeyde
olduğu belirlenmiştir.


Anahtar kelimeler


Öğrenci Takımları Başarı Bölümleri Tekniği, İşbirlikli Öğrenme, Geleneksel Öğretim Yöntemleri

Tam metin:

PDF

Referanslar


alan ve benzer örneklem seviyesine sahip öğrencilerin ön bilgi düzeylerinin aynı seviyede olduğu görülmüştür (Aksoy

2011; Doymus 2008; Milner 2008). Uygulamaya katılan öğrencilerin, ABT son-test puanlarının istatistiksel

analizlerinden elde edilen bulgulardan; fen ve teknoloji dersi “kuvvet ve hareket” ünitesinin işlenişinde, öğrenci

takımları başarı bölümleri tekniği ve geleneksel öğretim yöntemlerinin uygulanması sonucunda öğrencilerin akademik

başarıları arasında anlamlı bir fark oluşturduğu görülmüştür (Tablo 1). ÖTBBG’deki öğrencilerin ABT ön-test ve ABT

son-test puanları açısından ortalamaları incelenmiş, öğrencilerin bireysel ilerleme puanları hesaplanmıştır. Öğrencilerin

bireysel ilerleme puanlarının aritmetik ortalamasıyla takım puanları hesaplanmıştır. ÖTBBG’deki takımların puanlarını

hem bireysel hem de takım olarak artırdıkları gözlenmiştir. ÖTBB yönteminin akademik başarıyı artırmada geleneksel

öğretim yöntemlerine göre daha çok etkili olduğuna dair sonuçlar bu alanda yapılan diğer çalışmaların sonuçlarıyla da

uyumludur (Açıkgöz 1993; Çolak 2006; Ural 2007; Yıldırım, Er-Nas ve Ayas 2009).

Uygulamaya katılan grupların yapılan eğitim-öğretim faaliyetleri sonucunda her iki grubun da başarılarını ABT ön-test

ve ABT son-test puanları açısından anlamlı bir şekilde artırdıkları görülmüştür (Tablo 2). Fakat Tablo 2’deki EB

sonuçlarına bakıldığında ÖTBBG’deki öğrencilerin akademik başarılarını %77, GÖG’deki öğrencilerin akademik

başarılarını %40 oranında yükselttikleri görülmüştür. ÖTBBG’deki takımların bireyleri arasında, GÖG’deki kümelerin

bireylerine göre daha çok pozitif dayanışma olması, bu takımlar arasında katılımcı (ortaklaşa) liderlik olması, başarıdan

tüm takım üyelerinin sorumlu olması, işbirlikli takımlarda hem öğretim sürecine, hem de sonuca odaklanılması,

işbirlikli takımların geleneksel kümelere göre daha heterojen olması gibi etkenlerin ÖTBBG’nin GÖG’e göre daha

başarılı olmasını sağladığı düşünülmektedir. (Adesoji ve Ibraheem 2009; Bilgin 2004; Bozdoğan, Taşdemir ve

Demirbaş 2006; Sezer ve Tokcan 2003; Ünlü ve Aydıntan 2011).

Bu araştırmanın sonuçlarına göre; kalabalık sınıflarda ve uygun olmayan fiziksel koşullarda bile etkili sonuçlar veren

öğrenci takımları başarı bölümleri tekniğinin farklı konulara ve birçok derse uyarlanarak kullanılması önerilebilir.

Öğrenci takımları başarı bölümleri tekniğinin diğer derslerde kullanımına ilişkin uygulamalar ve uygulamalara yönelik

öğretmen ve öğrenci görüşlerinin tespit edilmesinin yararlı olacağı düşüncesindeyiz. Öğrencilerin akademik başarılarını

arttırmak ve öğrendiklerini daha uzun süre hatırlamalarını sağlamak için sınıfta geleneksel yöntemlerden çok aktif

öğrenme yöntemlerine başvurulması gerektiği kanaatindeyiz.

Açıkgöz, K. (1993). İşbirliğine dayalı öğrenme ve geleneksel öğretimin üniversite öğrencilerinin akademik başarısı, hatırda tutma düzeyleri ve duyusal özellikleri üzerindeki etkileri. Ankara Üniversitesi, I. Ulusal Eğitim Bilimleri Kongresi (25-28 Eylül 1990). Ankara: MEB Yay.1993. 187-201.

Açıkgöz, K.Ü. (2005). Aktif Öğrenme. (7. Baskı). Eğitim Dünyası Yayınları, 335 s, İzmir.

Adesoji, F.A., and Ibraheem T.L. (2009). Effects of student teams-achievement division’s strategy and Mathematics knowledge on learning outcomes in chemical kinetics. The Journal of International Social Research, 2(6), 15- 25.

Aksoy, G. (2011). Öğrencilerin Fen Ve Teknoloji Dersindeki Deneyleri Anlamalarına Okuma-Yazma-Uygulama ve Birlikte Öğrenme Yöntemlerinin Etkileri. Yayımlanmamış Doktora Tezi. Atatürk Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Erzurum.

Aladejana, F., and Aderibigbe, O. (2007). Science laboratory environment and academic performance. Journal of Science Educational and Technology, 16, 500-506.

Atasoy, Ş. ve Akdeniz, A.R. (2007). Newton’un Hareket Kanunları Konusunda Kavram Yanılgılarını Belirlemeye Yönelik Bir Testin Geliştirilmesi ve Uygulanması. Türk Fen Eğitimi Dergisi, 4(1), 45-49.

Ayvacı, H. ve Küçük, M.Ş. (2005). İlköğretim okulu müdürlerinin fen bilgisi laboratuarlarının kullanımı üzerindeki etkileri. Milli Eğitim Dergisi. 32 (165), 150-161.

Bandiera, M., and Bruno, C. (2006). Active/Cooperative learning in schools. Journal of Biological Education, 40 (3), 130-134.

Bierhler, R., and Snowman, J. (1997). Psychology applied to teaching (8th Edition). Boston: Houghton-Mifflin.

Bilgin, T. (2004). İlköğretim Yedinci Sınıf Matematik Dersinde (Çokgenler Konusunda) Öğrenci Takımları Başarı Bölümleri Tekniğinin Kullanımı ve Uygulama Sonuçları. Uludağ Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, XVII (1), 19-28.

Bozdoğan, A.E., Taşdemir, A. ve Demirbaş, M. (2006). Fen bilgisi öğretiminde işbirlikli öğrenme yönteminin öğrencilerin bilimsel süreç becerilerini geliştirmeye yönelik etkisi. İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi 7(11), 23- 36.

Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral sciences. (Second ed.). 567 p, Hillsdale, NJ: Lawrance Earlbaum Associates.

Colburn, A. (2004). Inquiring scientists want to know. Educational Leadership, 62(1), 63-66.

Cuevas, P., Lee, O., Hart, J., and Deaktor, R. (2005). Improving science inquiry with elementary students of diverse backgrounds. Journal of Research in Science Teaching, 42(3), 337-357.

Çepni, S. ve Çil, E. (2009). Fen ve teknoloji programı (tanıma, planlama, uygulama ve SBS’yle ilişkilendirme) İlköğretim 1. ve 2. kademe Öğretmen el kitabı. Ankara: Pegem Akademi Yayınları, 568 s.

Çolak, E. (2006). İşbirliğine Dayalı Öğretim Tasarımının Öğrencilerin Öğrenme Yaklaşımlarına, Akademik Başarılarına ve Öğrenmenin Kalıcılığına Etkisi. Yayınlanmamış Doktara Tezi, Yıldız Teknik Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.

Doymus, K. (2008). Teaching chemical bonding through jigsaw cooperative learning. Research in Science ve Technological Education, 26(1), 47-57.

Gezer, K., Köse, S. ve Sürücü, A. (1998). Fen bilgisi eğitim öğretiminin durumu ve bu süreçte laboratuarın yeri. III. Ulusal Fen Bilimleri Sempozyumu, KTÜ, 23-25 Eylül, Trabzon.

Hsin-Kai, W., Krajcik, J.S., and Eliot, S. (2001). Promoting understanding of chemical representations: students' use of a visualization tool in the classroom. Journal of Research in Science Teaching, 38 (7), 821-842.

Knackendoffell, E.A. (2005). Collobarative teaming in the secondary school. Focus on Exceptional Children, 37 (5), 1- 16.

Leech, N.L., Barrett, K.C., and Morgan, C.A. (2005). SPSS for intermediate statistics: Use and Interpretation. Lawrance Erlbaum Associates, Inc.

McKee, E., Williamson, V.M., and Ruebush, L.E. (2007). Effect of a demonstration laboratory on student learning. Journal of Science Education and Technology, 16, 395-400.

McMillan, J.H., and Schumacher, S. (2006). Research in Education: Evidence- Based Inquiry. Sixth Edition. Allyn and Bacon, 517 p, Boston, MA.

Milner, A.R. (2008). The effects of constructivist classroom contextual factors in a life science laboratory and a traditional science classroom on elementary student’s motivation and learning strategies. Unpublished Doctoral Dissertation, The University of Toledo, Bancroft.

Nammouz, M.S. (2005). A study of the effects that grouping laboratory partners based on logical thinking abilities have on their problem solving strategies in a general chemistry course. Unpublished Doctoral Dissertation, Clemson University, USA.

Nilsson, P., and Driel, J. (2010). Teaching together and learning together- Primary science student teacher’s and their mentors’ joint teaching and learning in the primary classroom. Teaching and Teacher Education, 26, 1309- 1318.

Nuhoğlu, H. (2008). İlkoğretim Öğrencilerinin Hareket ve Kuvvet Hakkındaki Bilgilerinin Değerlendirilmesi. İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 9(6), 125-143.

Rollnick, M., Lubben, F., Lotz, S., and Dlamini, B. (2002). What do under prepared students learn about measurement from introductory laboratory work. Research in Science Education, 32, 1-18.

Sachs, G.T., Candlin, C.N., Rose, K.R., and Shum, S. (2003). Developing cooperative learning in the EFL/ESL secondary classroom. RELS Journal, 34 (3), 338-369.

Selçuk, Z. (2005). Gelişim ve Öğrenme. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım, 232 s.

Senemoğlu, N. (2000). Gelişim Öğrenme ve Öğretim Kuramdan Uygulamaya. Ankara:Gazi kitabevi, 600s.

Sezer, A. ve Tokcan, H. (2003). İşbirliğine dayalı öğrenmenin coğrafya dersinde akademik başarı üzerine etkisi. Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi, 3 (3), 227-242.

Slavin, R.E. (1994). Student team learning: a practical guide to cooperative learning. National Education Association, Washington, D. C.

Thurston, A., Topping, K.J., Tolmie, A., Christie, D., Karagiannidou, E., and Murray, P. (2010). Cooperative learning in Science: Follow-up from primary to high school. International Journal of Science Education, 32 (4), 501- 522.

Topsakal, S. (2006). Fen ve Teknoloji Öğretimi (İlköğretim 6-8). Ankara: Nobel Yayınları: 930 s.

Turgut, Ü., and Gürbüz, F. (2011). Effects of teaching with 5e model on students’ behaviors and their conceptual changes about the subject of heat and temperature. International Online Journal of Educational Sciences, 3(2), 679-706.

Turgut, Ü., Gürbüz, F., and Turgut, G. (2012). 10th grade science class students’ misconceptions about electric current. Energy Education Science and Technology Part B: Social and Educational Studies, 4(2), 627-636.

Ural, A. (2007). İşbirlikli Öğrenmenin Matematikteki Akademik Başarıya, Kalıcılığa, Matematik Özyeterlik Algısına Ve Matematiğe Karşı Tutuma Etkisi. Yayımlanmamış doktora tezi. Gazi Üniversitesi.

Ünlü, M. ve Aydıntan, S. (2011). İlköğretim 8. Sınıf Öğrencilerin Matematik Öğretiminde Öğrenci Takımları Başarı Bölümleri Tekniği Hakkındaki Görüşleri. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 11(1), 101- 117.

Yeşilyaprak, B. (2004). Gelişim ve Öğrenme Psikolojisi. Ankara: Pegema Yayınları.

Yıldırım, N., Er Nas, S. ve Ayas A. (2009). Kimya Öğretmen Adaylarının Öğretim Teknolojilerini Kullanabilme Durumlarına İşbirlikçi Öğrenmenin Etkisi. Necatibey Eğitim Fakültesi Elektronik Fen ve Matematik Eğitimi Dergisi, 3(1), 99-116.

Yıldız, A. ve Büyükküsap, E. (2006). Fizik Öğrencilerinin Kuvvet ve Hareket Konusundaki Kavram Yanılgıları ve Öğretim Elamanlarının Bu Konudaki Tahminleri. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 30, 268- 277.






Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.