Olağan üstü durumlarda çocuk sağlığı

Attila Alp Gözübüyük, Ensar Duras, Hüseyin Dağ, Vefik Arıca
2.822 1.645

Öz


Stockholm Bildirgesi’nde, “Tıp açısından olağan dışı durumlar, belirli bir zaman dönemi içerisinde tıp mesleğinin kapasite ve kaynakları ile olağan dışı durumdan etkilenen kişilerin veya sağlığı tehdit altında olan insanların gereksinimleri arasında akut ve önceden görülemeyen bir dengesizlikle karakterizedir” denmektedir. Fizyolojik ve psikolojik anlamda gelişmekte olan bir organizmanın iç ve dış uyaranlardan etkilenme potansiyeli yüksek olduğundan, nedensellik gözetmeksizin çocukluk dönemi riskli bir dönemdir. Bu risklerin tümü çocuğu, aileyi ve toplumu kapsar. Risk değerlendirmesinde çocuğun; Yaşama, korunma, gelişme ve katılım hakları insani ve dahi hukuki anlamda temel alınmalıdır. Çocuğun toplumsal yaşamın öznesi olduğunu göz önünde bulundurarak meydana gelecek zarar domino taşı etkisi yaratmadan önce fark edilmeli, oluşan yaralanmalar tedavi edilmeli ve kendi kendinin dinamosu olacak önlemlerle yinelenmesi engellenmelidir. Çocuk Hakları sözleşmesi riskli durumlardan çocukları korumak üzere başta bizim gibi çocuk doktorları olmak üzere herkese bu haklara uyulmadığı taktirde uyarı yapılması ve devletlere bu konudaki görevlerinin hatırlatılması hakkını vermektedir. Olağan üstü durumlarda sağlık, güvenlik, eğitim kapsamında yapılan değerlendirmelerle akılcı ve pratik yaklaşımlar üretilmelidir.

Anahtar kelimler: Olağanüstü, göç, çocuk, savaş, afet


Anahtar kelimeler


Olağanüstü, göç, çocuk, savaş, afet

Tam metin:

PDF


DOI: http://dx.doi.org/10.5799/ahinjs.01.2015.03.0544

Referanslar


Bellamy C: The States of the World’s Children 2005. New York, United Nations Children’s Fund, 2004.p.162.

O’Hare BA, Southall DP. First do no harm: the impact of recent armed conflict on maternal and child health in Sub-Saharan Africa. R Soc Med 2007;100:564-570.

UNICEF. The State of the World’s Children 2013 - http://

www.unicef.org/sowc2013 (Erişim Tarihi 10.06.2015)

Ghobarah H, Huth P, Russett B. Civil wars kill and maim people-long after the shooting stops. (Draft 29 Aug 2001). Center for Basic Research in the Social Sciences. www.cbrss.harvard.edu/programs/hsecurity/ papers/civilwar.pdf (Erişim Tarihi 10.06.2015)

Pearn J. Children and war. J Paediatr Child Health 2003; 39:166-172.

Tokuç B. (1.Baskı). İstanbul, HASUDER; 2014-1.

Southall D. Abbasi K. Protecting children from armed conflict BMJ; 1998;316:1549- 1550.

Mann J et al. Bosnia: the war against public health. Medicine and Global Survival,1994;1:130-146.

Garfield RM, Frieden T, Vermund SH. Health related outcomes of war in Nicaragua. American Journal of Public Health, 1987;77:615-618.

Perrin JM. Developmental disabilities and chronic illness. In: Behrman RE, Kliegman RM, Jenson HB, eds. Nelson Textbook of Pediatrics. 17th ed. Philadelphia: Saunders; 2004. p.135-138.

Effect of war on children. http://www.ppu.org.uk/ chidren/children_effect_yugo.html.(Erişim Tarihi 10.06.2015)

Barbara JS. Impact of War on Children and Imperative to End War. Croat Med J. 2006;47:891-894.

United Nations High Commission for Refugees. Refugee children. Guidelines on protection and care. UNHCR, Geneva, 1994.

Szapocnic J, Kurtines W.M. Family Psychology and Cultural

Diversity: Oportunities for Theory, Research and Application. American Psychologist 1993;48:400-407.

Türkyılmaz A, Çay A, Avşar BZ, Aksoy M. Doğu ve Güneydoğu Anadolu’dan terör nedeniyle göç eden ailelerin sorunları. Başbakanlık Aile Araştırma Kurumu 1998;115:528.

Stellinga-Boelen AA, Storm H, Wiegersma PA, et al. Iron deficiency among children of asylum seekers in the Netherlands. J Pediatr Gastroenterol Nutr 2007;45:591-595.

Bellamy C: The States of the World’s Children 2005. New York, United Nations Children’s Fund, 2004.p.162.

Becker-Blease KA, Turner HA, Finkelhor D. Disasters, Victimization and Children’s Mental Health. Child Dev 2010;81:1040-1052.

Balaban V. Psychological assessment of children in disasters

and emergencies. Disasters 2006; 30(2):178-198.

American Academy of Pediatrics. The youngest victims: Disaster Preparedness to meet children’s needs.

http://www2.aap.org/disasters/pdf/Youngest- Victims-Final.pdf. [Erişim tarihi: 07.04.2012].

Moss WJ, Ramakrishnan M, Storms D, et al. Child health in complex emergency . Bulletin of the World Health Organization 2006;84:58-64.

Karakaya I, Ağaoglu B, Coşkun A, ve ark. Marmara Depreminden Üç Büçuk Yıl Sonra Ergenlerde TSSB, Depresyon ve Anksiyete Belirtileri. Türk Psikiyatri Dergisi 2004;15:257-263.

DEEP. Shaw JA, Espinel Z, Shultz JM. Children: stres, trauma, disaster. Chapter:3, Florida, Disaster and Extreme Event Preparedness, 2007.

WHO. Guiding principles for feeding infants and young children during emergencies. Geneva, World Health Organization, 2004.

Aycan S, Toprak İ, Yüksel B, ve ark. Afet Durumlarında Beslenme Hizmetleri. T.C Sağlık Bakanlığı Temel Sağlık Hizmetleri Genel Müdürlüğü. Ankara, 2002.

WHO. The Manegement of Nutrition in Major Emergency. Geneva, World Health Organization, 2000.

Conolly MA, Gayer M, Ryan M, et al. Communicable diseases in complex emergencies: impact and challenges. Lancet 2004;364:1974-1983.

Watson JT, Gayer M, Connolly MA. Epidemics after Natural Disaster. Emerging Infection Disease. 2007;13:1.

The Johns Hopkins and Red Cross Red Crescent Public health guide in emergencies. Chapter 7: Control of communicable diseases. Second edition, 2008.

Kouadio IK, Aljunid S, Kamigaki T, et al. Infectious diseases following natural disasters: prevention and control measures. Expert Rev Anti Infect Ther 2012;10:95-104.