ANNE BABA EĞİTİMİNİN AİLE ÇOCUK İLİŞKİLERİNE ETKİSİ

Erdoğan ÖZEL, Hikmet ZELYURT
6.113 1.189

Öz


Bu çalışmada, 5-7 yaş grubunda çocuğu olan ebeveynlere verilen anne baba eğitimlerinin aile- çocuk ilişkisine etkisinin incelenmesi amaçlanmıştır. Yapılan anne baba eğitim programlarında anne babalara çocukların gelişimsel özellikleri, çocukla verimli vakit geçirme ve oyun, çocukla iletişim, akran ilişkileri, çocukta problem davranışlar ve başa çıkma yolları, anne-baba tutumları, çocuklara davranış kazandırma ve çocuklarda alışkanlık eğitimi konularında sunumlar yapılmıştır. Araştırmanın evrenini Malatya il merkezinde bulunan Milli Eğitim Bakanlığı’na bağlı özel okulların anasınılarına ve ilkokul 1. sınıfa devam eden, 5-7 yaş aralığındaki çocukların anneleri ve babaları oluşturmuştur. Araştırmada 5-7 yaşında çocuğa sahip olan ebeveynlere yapılan anne-baba eğitimi programlarının, aile-çocuk ilişkilerine etkisini belirlemek amacıyla ön test- son test kontrol gruplu desen örneği kullanılmıştır. Araştırmada deney, kontrol gurubu; ön-test son test ölçek puanlarının karşılaştırılmasında iki grup arasındaki farkı tespit etmek amacıyla t-testi kullanılmıştır. Yapılan çalışma sonucunda anne-baba eğitiminin ebeveynlerin çocuklarını daha iyi tanımalarını sağladığı, çocuklarıyla olan iletişimlerini daha sağlıklı ve etkili hale getirerek olumlu yönde etkilediği görülmüştür.

Anahtar kelimeler


Anne baba eğitimi, aile-çocuk ilişkileri, erken çocukluk, aile katılımı, anne baba tutumları

Tam metin:

PDF


DOI: http://dx.doi.org/10.21560/spcd.60151

Referanslar


Başbakanlık Aile Araştırma Kurumu Başkanlığı (T.C.A.A.A.K.) (1995). Aile içi şiddetin

sebep ve sonuçları. Ankara: Aile Araştırma Kurumu.

Bilen, M. (2004). Sağlıklı insan ilişkileri. Ankara: Sistem.

Bruce, T. (2010). Early chidhood: A guide for studsents (2nd edn). London: Sage

Büyüköztürk, Ş., Kılıç, E. K., Akgün, Ö. E., Karadeniz, Ş. ve Demirel, F. (2009). Bilimsel

araştırma yöntemleri (4. Basım). Ankara: Pegem.

Curtis, D ve Carter, M. (2008). Learning together with young children: A curriculum

framework for relective teachers. USA: Redleaf

Çağdaş, A. (2009). Anne-baba-çocuk iletişimi. Ankara: Kök.

Çağdaş, A. ve Seçer, Z. Ş. (2005). Anne-baba eğitimi. Konya: Eğitim Yayınları.

Çelenk, S. (2003). Okul-aile iş birliği ile okuduğunu anlama arasındaki ilişki. Hacettepe

Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 24, ss. 3-39.

Dahlberg, G., Moss, P., ve Pence, A. R. (1999). Beyond quality in early childhood education

and care: Postmodern perspectives. Londra: Psychology Press.

Decker, C. A. ve Decker, J. R. (2005). Planning and administering early childhood programs.

New Jersey: Prentice Hall.

Dursun, A. (2010). Okul öncesi dönemdeki çocukların davranış problemleriyle anne-baba

tutumları arasındaki ilişkinin incelenmesi (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi).

Dokuz Eylül Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İzmir.

Ekinci Vural, D. (2006). Okul öncesi eğitim programındaki duyuşsal ve sosyal becerilere

yönelik hedelere uygun olarak hazırlanan aile katılımlı sosyal beceri eğitimi

programının çocuklarda sosyal becerilerin gelişimine etkisi (Yayımlanmamış Yüksek

Lisans Tezi). Dokuz Eylül Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İzmir.

Erdiller, B. Z. (2010). Erken çocukluk eğitiminde temel kuram ve yaklaşımlar. H. İ. Diken

(Ed.), Erken çocukluk eğitimi (ss. 56-90). Ankara: Pegem

Erkan, S. ve Toran, M. (2004). Alt sosyo-ekonomik düzey annelerin çocuklarını kabul ve

reddetme davranışlarının incelenmesi: Diyarbakır ili örneği. Hacettepe Üniversitesi

Eğitim Fakültesi Dergisi, 27, ss. 91-97.

Fantuzzo, J., McWayne, C., Perry, M. A., ve Childs, S. (2004). Multiple dimensions of

family involvement and their relations to behavioral and learning competencies for

urban, low-income children. School Psychology Review, 33(4), ss. 467-480.

Gençtoprak, S. (2010). Çocukların anne-babalarıyla ilişkide kabul veya red algıları,

psikolojik uyumları ve akademik başarılarının incelenmesi (Yayımlanmamış Yüksek

Lisans Tezi). Karaelmas Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Zonguldak.

Ginott, H. G. (2009). Between parent and child: he bestselling classic that revolutionized

parent-child communication. New York: Random House LLC.

Güven, G. ve Azkeskin, K. E. (2010). Erken çocukluk eğitimi ve okul öncesi eğitim. H. İ.

Diken (Ed.), Erken çocukluk eğitimi (ss. 2-50). Ankara: Pegem.

Johnston, J. ve Halocha, J. (2010). Early childhood and primary education: Readings ve

relections. Berkshire: Open Press University.

Kaya, A. (2010). İlköğretim öğrencilerinden anne-babalarının çocuk yetiştirme tutumlarının

kişilik özelliklerine göre değişkenliğin incelenmesi (Yayımlanmamış Yüksek Lisans

Tezi). Maltepe Üniversitesi, İstanbul.

Keçeli-Kaysılı, B. (2008). Akademik başarının arttırılmasında aile katılımı. Ankara

Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi, 9(1), ss. 69-83.

Kılıç, Ç. (2010). Aile eğitim programları ve Türkiye'deki örnekleri. Abant İzzet Baysal

Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 10(1), ss. 100-111.

Kızıltaş, E. (2009). Okul öncesi eğitimde uygulanan aile katılım çalışmalarının 5-6 yaş

grubu çocukların dil becerilerinin gelişimine etkisi (Yayımlanmamış Yüksek Lisans

Tezi). Atatürk Üniversitesi, Erzurum.

Lindgren, H. C. ve Ferraro, V. (1976). Educational psychology in the classroom. New York:

Wiley.

Morrison, G. S. (1997). Fundamentals of early childhood education. New York: Merrill.

Ogelman, H. G. ve Çabuk, F. U. (2013). 5 yaş çocuklarının sosyal konumlarının annebabalarının

kabul red düzeyleri ile ilişkisinin incelenmesi. Journal of Süleyman

Demirel University Institute of Social Sciences, 2(18), ss. 23-45.

Önder, A. ve Gülay, H. (2007). Anne-babaların kabul red düzeyi ile çocuklarının empati

becerisi arasındaki ilişkinin incelenmesi. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi

Dergisi, 22(2), ss. 23-30.

Özbek, Ö. Y. (2011). 60-72 Aylık çocuklara uygulanan aile katılımlı ilköğretime hazırlık

programının çocukların ilköğretime hazırbulunuşluk düzeyine etkisi (Yayımlanmamış

Yüksek Lisans Tezi). Marmara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.

Özmen, S. K. (2013). Anne-baba eğitim programının çocuklardaki davranış sorunları ve

anne-babaların depresyon düzeylerine etkisi. Eğitim ve Bilim, 38(167), ss. 98-113.

Pehrson, K, L ve Robinson, C. C. (1990). Parent education: Does it make a diference?

Child Study Journal, 20(4), ss. 221-236.

Şahin, A. (2007). Yaratıcı drama yöntemi ile anne-baba eğitimi uygulama rehberi. Ankara:

Nobel

Temel, F. (2010). Aile eğitimi ve erken çocukluk eğitiminde aile katılım çalışmaları. Ankara:

Anı.

Yüksel, E. (2012). Çocuk ve iletişim. İstanbul: Ekinoks.