İNFORMAL ÖĞRENME, ÇOCUK VE SUÇ OLGUSU

İbrahim E. BİLİCİ
2.136 639

Öz


Öğrenme anne karnında başlayıp aile başta olmak üzere, sosyal çevre içinde informal öğrenme ile hayat boyu devam etmektedir. Formal eğitim süreçlerini aşan informal öğrenme ortamları, bir taratan istendik davranışları, öte yandan suç niteliğindeki eylemler de dâhil olmak üzere, neyi örnek gösterir, nasıl bir model oluşturursa o, çocuğu etkilemektedir. Çocuk gelişiminde çocuğun ilgi, sevgi, şekat ve güven gibi temel ihtiyaçlarının aile tarafından yeterince karşılaması veya çocuğa kayıtsız kalmasıyla; informal öğrenme ortamlarının yönlendirmesiyle kimlik, kişilik, karakter ve değerler inşa edilmektedir. Örgün (formal) eğitime güçlü bir alternatif hatta tehdit konumundaki medya ile yapılan informal öğrenme, öğrenme çağındaki çocuklarda çok etkili olmakta, kimi zaman informal öğrenme örgün eğitime baskın çıkmaktadır. Nitel literatür incelemesine dayanan ve derleme makale niteliği taşıyan bu betimsel çalışmanın amacı; hızla ilerleyen dijital iletişim teknolojilerinin çocuklar üzerindeki muhtemel ve muhtelif eğitici etkilerini belirtmek, istenmeyen davranışların ortaya çıkış neden ve sonuçlarını nedensellik bağı içinde tespit etmek, suç olgusu başta olmak üzere, ilgili güncel sorunların çözümüne katkıda bulunabilecek öneriler sunmaktır.

Anahtar kelimeler


Çocuk, informal öğrenme, medyadan öğrenme, medyadan suç taklidi, medya okuryazarlığı

Tam metin:

PDF


DOI: http://dx.doi.org/10.21560/spcd.56761

Referanslar


Ahmad, W., ve Fisher D.L. (2006). School climate in Indonesian junior secondary schools.

D.L. Fisher ve M. S. Khine (Ed), Contemporary approaches to research on learning

environments worldviews, (ss. 497-516). Singapore: World Scientific Publishing.

Alkaya, O. V. (02.12.2014). 5 Sezonda Walking Dead’den öğrendiğimiz 7 hayat dersi. Erişim

Tarihi: 05. 12. 2015. www.radikal.com.tr/radikalist/5-sezonda-walking-deaddenogrendigimiz-7-hayat-dersi-1243333/

Becker-Blease, K. A., Finkelhor, D., ve Turner, H. (2008). Media exposure predicts

children’s reactions to crime and terrorism. Journal of Trauma & Dissociation, 9(2),

ss. 225-248.

Bilici, İ.E. (2014). Medya okuryazarlığı ve eğitimi. Ankara: Nobel.

Bushman, B. J., Gollwitzer, M., ve Cruz, C. (2015). here is broad consensus: Media

researchers agree that violent media increase aggression in children, and pediatricians

and parents concur. Psychology of Popular Media Culture, 4(3), ss. 200-214. DOI:

1037/ppm0000046

Callanan, V. (2005). Feeding the fear of crime: crime-related media and support for three

strikes. New York: LFB Scholarly Publishing.

Deadonarut. (2013). 28 years old, no job, no gf, no life, barely able to pay the rent, don’t know

what to do. Erişim tarihi: 24.10.2015, www.relationshiptalk.net/28-years-old-nojob-no-gf-no-life-barely-able-to-pay-the-rent-dont-know-what-to-do.-31808831.

html.

Ercan, R. (2014). Gündelik yaşamda işlevsel olarak kullanılan Türk atasözlerinde çocuk

imgeleri. Mustafa Kemal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 11(27), ss. 15-

Gültekin, F. (2013). Eğitimde ödül–ceza dengesi. Erişim tarihi: 01.01.2016, http://www.

aileakademisi.org/arastirma/egitimde-oedul-ceza-dengesi-ceza-korkusundanoedul-bagimliligina.

Hibberd, J. (2012). ‘Walking Dead’ premiere gets fall’s biggest rating Erişim tarihi:

/12/2015, http://insidetv.ew.com/2012/10/15/walking-dead-season-3-premiereratings.

İçli, T. G. (2009). Çocuk suç ve sokak sokakta yaşayan suç işleyen ve suça maruz kalan

çocuklar (Genel Yayın No:142). Ankara: Başbakanlık Aile ve Sosyal Araştırmalar

Genel Müdürlüğü.

July77 [Nick Name]. (2011). I am in my late 20s. Erişim tarihi: 01.01.2016, www.

experienceproject.com/stories/am-in-my-late-20s/1337951.

Marsh, I., ve Melville, G. (2009). Crime, justice and the media. London and New York:

Routledge.

Maslow, A. H. (1943). A theory of human motivation. Psychological Review, 50(4), ss.

-396.

Quinton, S. (2006). A brief critique on the future of learning (Assessing the potential

for research). D. Fisher ve M.S. Khine, (Ed.), Contemporary approaches to research

on learning environments: Worldviews (ss. 543-578). Singapore: World Scientific

Publishing.

Schwartz, B. (2005). he paradox of choice. Erişim tarihi: 13.11.2015, https://www.ted.

com/talks/barry_schwartz_on_the_paradox_of_choice

Schwartz, B. (2009). Our loss of wisdom. Erişim tarihi: 12.11.2015, https://www.ted.com/

talks/barry_schwartz_on_our_loss_of_wisdom?language=en.

Solak, A. (2009). Şiddeti anlamak. Ankara: Hegem.

Surette, R. (2011). Media, crime and criminal justice images, realities, and policies.

Wadsworth: Wadsworth Cengage Learning.

Şirin, M. R. (2011). Şiddet, televizyon ve çocuk dostu medya. M. R. Şirin (Ed.), 1. Türkiye

Çocuk Hakları Kongresi Bildiri Kitabı (ss.163-182). İstanbul: Çocuk Vakfı Yayınları.

he United Nations Children’s Fund [UNICEF]. (2007). Çocuklara yönelik şiddetin ortadan

kaldırılması (Parlamenterler İçin Elkitabı No:13). Fransa: IPU Headquarters.

Türkiye İstatistik Kurumu [TÜİK]. (2014). Türkiye İstatistik Kurumu istatistiklerle çocuk

(Yayın No: 4372). Ankara: Türkiye İstatistik Kurumu Matbaası.

Türkiye İstatistik Kurumu Merkezi Dağıtım Sistemi [MEDAS] çevrimiçi veri tabanı.

Erişim tarihi: 19.12.2015, www.tuik.gov.tr/PreTabloArama.do?metod=search.

Yavuzer, H. (1994). Çocuk ve suç (7. baskı). İstanbul: Remzi Kitabevi.

Yavuzer, H. (1996). Ana-baba ve çocuk, ailede çocuk eğitimi (9. baskı). İstanbul: Remzi

Kitabevi.

Yüksel, E. (2010). Medya ve habercilik. Konya: Çizgi.